Geloof jij dat zin er zomaar uit het niets hoort te zijn? Vind jij dat jij te weinig zin hebt, omdat je het (bijna) nooit spontaan voelt? Meer dan 30% van de Nederlandse vrouwen vindt dat ze te weinig zin heeft. Een reden hiervoor is dat zij geloven dat zin om te vrijen spontaan hoort te zijn. Omdat zij hieraan vasthouden, wachten ze tot die zin er is. Komt hij niet, dan moet er wel iets mis zijn. Met zichzelf of met de relatie. Ja toch?

Zin op hetzelfde moment.
Maar is het wel terecht om te denken dat zin om te vrijen er altijd spontaan hoort te zijn? Om te vrijen met je partner is het altijd nodig dat jullie allebei willen vrijen. Hoe vaak zou je kunnen vrijen als jullie wachten tot jullie allebei op hetzelfde moment spontane zin hebben? Dat zou best bijzonder zijn toch? Ben je het met me eens dat er dan bijna niet van zal komen?

Opeenvolging van reacties.
Zin om te vrijen is meer dan alleen dat gevoel in je onderbuik. Het is zelfs een vrij uitgebreide opeenvolging van reacties. Eerst is er een prikkel. Die prikkel moet je opmerken en toelaten. Dan komt de verbinding van die prikkel aan een ervaring/fantasie waardoor je herinnerd wordt aan een fijne sensuele ervaring. Dan is het belangrijk dat je je lichaam toestaat om zich klaar te maken om die ervaring/fantasie te (her)beleven. Hiermee bedoel ik dat je lichaam zich klaar maakt om te gaan vrijen. Je vagina wordt vochtig, je tepels worden hard en je krijgt dat lekkere gevoel tussen je benen. Maar zelfs dan is de hele zin om te vrijen cyclus nog niet klaar. De laatste stap die hoort bij zin om te vrijen is naar die reacties in je lichaam en je hoofd luisteren en er iets mee gaan doen.

4 fases.
Dit zijn dus eigenlijk 4 fases waar je doorheen moet om echt zin om te vrijen te krijgen. 4 fases die je gemakkelijk blokkeert, omdat de was nog gedaan moet worden, je in de trein zit, de telefoon gaat, je partner zijn teennagels zit te knippen en ga zo maar door. 4 fases die af en toe spontaan aan kunnen voelen, omdat ze elkaar zo automatisch opvolgen, maar dus eigenlijk helemaal niet zo spontaan zijn. (On)bewust doorloop je altijd deze fases als je zin hebt om te vrijen.

Is spontaan wel realistisch?
Als je op deze manier naar zin om te vrijen kijkt, is het dan heel raar als je jezelf af en toe bewust een handje helpt om zin te krijgen? Om bewust de prikkel op te zoeken, om de gelegenheid te creƫren waarin jij je open kunt stellen voor die herinnering/fantasie of om een moment af te spreken waarop jullie naar jullie lichaam kunnen luisteren en er iets mee kunnen doen? Als je het idee van spontaan los laat, hoeveel mogelijkheden biedt dat dan? Is het dan makkelijker om jezelf, je partner en jullie relatie te begrijpen? Denk je dat jij dan wel zovaak als je zelf zou willen zin krijgt om te vrijen?

Related Post